صبوحی (12)

«یا لطیف»

 

گفت: هر که سفر زمین کند پای آبله شود، و هر که سفر آسمان کنددل آبله شود.

 

«تذکرﺓ الاولیا - باب شیخ ابوالحسن خرقانی»

 

/ 12 نظر / 4 بازدید
نمایش نظرات قبلی
امیدرضا

+بی یاس، دل از فکر وطن برنگرفتم تا آبله پا گشت گهر فال سفر زد(بیدل) +دل زین سفر کشید به هر گام زحمتی من بعد کام باشد،کان جمله گام بود(اوحدی) +در طلبگاه دل چو موج و حباب منزل و جاده هر دو در سفرست(بیدل)

تسنیم

منم از اینایی که شما نوش جان میکنید میخوام[گریه]

نیره

عزیزم! از دیروز خیلی روی این جمله فکر کردم! آبله ایجاد شده در این دو مورد سبب شناسی متفاوت دارد. آبله ناشی از راه رفتن نتیجه تجمع مایع میان بافتی در بین جلد و لایه زیر جلدی پوست هست... یعنی اصطکاک ناشی از راه رفتن روی زمین باعت خروج و تجمع مایع میشه!!! اما آبله دل ناشی از حرارته! ناشی از سوختگی هست! یادمه که پارسال که اونجا بودم هر روز مثل یه مریض پرونده پزشکی هر زخم روی دلم رو دستم می گرفتم و می رفتم پیشش ... هر روز به یه رخم رسیدگی میکرد... زخمهایی که سخت تر بهبود پیدا کردند زخمهایی بودند که ناشی از خود -زنی بود !چی می گید شما ها ؟ زخمهای ناشی از "ظلمت نفسی" وای که این زخمها چه مقاوم بودند نسبت به درمان!

لاشریکستان

فریاد که از شش جهتم را ببستی...

لاشریکستان

دستم نمی رود که دل از خاک بر کنم...

طهورا

سفر آسمان ... یک دل پر آبله ... ما که رسوای جهانیم چه باک از غم عشق زخم ها دیده ایم از نیش جفا نوش به جام غم عشق ... عشق ... عشق ... ع ....

همایون بیگلری

سلام . و هر که سفر نکند هم پایش آبله شود و هم دلش ! خوش باشید و خرم . برزویه

سمانه

به داغ عشق نباشد مرا جگر محتاج به آفتاب ز خامی بود ثمر محتاج اگر میان دو دل هست دوستی به قرار نمی شود به آمد و شدخبر محتاج

milad bakhtyari

درود بر شما بسيار زيبا بود دستنوشته هايتان .ان شا الله هميشه غم عشق در دل بپرورانيد يا حق