بهشت

وبشر الذین ءامنوا و عملوا الصالحات أنّ لهم جنات تجری من تحتها الانهر کلما رزقوا منها من ثمره رزقاً قالوا هذا الذی رزقنا من قبل و أتوا به متشبهاً و لهم فیها ازواج مطهرهٌ و هم فیها خالدون   (بقره -25)

 

و کسانی را که ایمان آورده اند و عمل صالح انجام داده اند بشارت بده به این که همانا برایشان باغ هایی است که از پای آن جوی هایی روان است... هر گاه از آن میوه ای روزیشان شود می گویند این همان است که روزی مند بودیم از پیش و همانند آن را آورده اند و در انجا برایشان همسرانی پاک است و ایشان در آنجا همیشگی اند...

پیش تر ها وقتی آیات مربوط به بهشت و جهنم را می خواندم خیلی متوجه نمی شدم گاهی هم برایم سوال می شد که مگر باغ و جوی آب و میوه و رزق بهشتی و همسر پاکیزه بهشتی چقدر مهم است که خداوند در قرآن بهشتش را مدام با آنها توصیف می کند. تا این که یک روز در کلاس فلسفه اشارات استاد دینانی گوشه ای از جواب را گرفتم. درست وقتی که داشتند مدینه فاضله یا بهشت مارکسیست ها را توضیح می دانند. مدینه فاضله در چشم یک مارکسیست جایی است که انسان به اندازه توانش کار کند و به اندازه نیازش بهره ببرد. آری بهشت جایی است که در آنجا تمام نیاز های یک آدم بر طرف می شود. و لهم فیها ما یشتهون  و چقدر کوته نظری است اگر تمام نیاز های یک آدم را منحصر در نیاز های مادی و شهوانی اش بدانیم. آنجا جایی است که فقر وجودی انسان جبران می شود و سیر او از نقص به کمال است.

 

 امروز که داشتم آیات بالا را در توصیف بهشت خداوند می خواندم، متوجه مطلب جدیدی شدم. زمانی که بهشتیان از رزق بهشتی بهره مند می شوند می گویند این همان چیزی است که ما در دنیا نیز از آن بهره مند بودیم. اگر از نقطه نظر همان کسانی که نعمت های بهشتی در نعمات مادی و شهوانی منحصر می دانند آیه را بخوانیم. معنی آن این می شود که میوه های بهشتی همانند میوه های همین دنیاست و بهم شباهت دارند. ولی من امروز معنی جدیدی را از این آیات فهمیدم و آن این که نعمات های بهشتی با انسان های دنیایی سنخیت دارد. اگر انسان بتواند در این جا خودش را زیبا کند در آنجا هم از زیبایی های آنجایی بهرمند می شود. دنیا و آخرت خیلی از هم دور نیستند. هر چیزی که اینجاست انعکاسی از اصل خودش در آنجاست. اگر اینجا از آن انعکاس بی بهره باشیم آنجا اصلش هم به دستمان نمی رسد. شاید امیل دیکسون این معنی را بهتر بیان کرده باشد آنجا که می گوید: کسی که بهشت را بر زمین نیافت آن را در آسمان نخواهد یافت. خانه خدا نزدیک ماست و تنها اساس آن عشق است. آری عشق انسان را زیبا می کند طوری که او با زیبایی آسمانی سنخیت می یابد و در آنجا غریبی نمی کند و هر زمان که از آنها بهره مند می شود می گوید که آن همان چیزی است که در دنیا نیز از آن بر خوردار بود است.

 

/ 0 نظر / 32 بازدید